The world....

The world is going MAD! 
And all I can think about is that new nailpolish...

The world is going MAD! 
And all I can think about is wich lipstick to wear...

The world is going MAD! 
And all I can think about is wich party to crash...

Am I along with so many others getting insensitive to these horrifying event?

Or am I giving up because my reaching hands can't reach them directly? Am I so self-centered?
Where is my faith in humanity?

What's the least I can do? The first thing that came to my mind was that I could pray for better days. Not only for myself but for humanity.

So while I'm writing this, I thank The Almighty One, whom some call him God, Allah, Elohim, Anana Keduaman Keduampon or like me Yah for this day. I pray for the 211 schoolchilderen who are still missing in Nigeria. For the Palestinians who are living in war for more than 60 years, can you imagine? I say my prayers for the people in Syria. For the victims and families of todays plane crash. I pray for all my undocumented brothers and sisters in Amsterdam for whom every day is one of uncertainty. I ask for strenght, wisdom and courage so they can walk on the path in hope for better days....

MissBeekman

Mijn haar is jarig!

Deze maand heb of had ik een feestje.

Dat klinkt echt vaag he, wetende dat mijn verjaardag in februari is. 

Dus nee het kan niet mijn verjaardag zijn. 

Of toch wel?

Een deel van mij is jarig.

Dat klinkt nog vager!

Vorig jaar stond ik in Suhail op de Albert Cuyp voor de keuze een pak relax te kopen, omdat mijn uitgroei bijgewerkt moest worden.

En natuurlijk wist ik dat ik gewoon verslaafd was aan die creamy crack, zoals Chris Rock dat mooi verwoord in 'Good Hair'. Dat wist ik, maar dat wilde nog niet zeggen dat ik zo uit het niets kon stoppen, kon ik het niet afbouwen? En ik liep er al twee jaar mee rond om te stoppen. Maarrrr dan, wat moest ik dan doen? Straks is mijn haar hard, groeit het niet en een 'twa' (Teeny Weeny Afro) staat mij vast niet met mijn grote ronde gezicht! Pfff

Eenmaal in de winkel liep ik naar de kassa om te vragen naar Olive Oil relaxer, want die stond achter de toonbank goed bewaakt, want stel je is voor dat hij gewoon in de winkel stond, dan zouden vast alle creamy-crack-verslaafden deze zo in hun tas stoppen en fluitend de winkel uit lopen. Soms als ik daar binnenliep zag ik een Bollywood film voor me, de winkelmedewerkers pakte dan dansend en hoofdschuddend de produkten die ‘allemaal niet goed voor ons haar waren’ en ‘dwongen’ ons dan om ze te kopen.

Gelukkig was het druk bij de kassa, ik draaide me om, om weg te lopen en zag mezelf in de spiegel. Ik zag mijn haar en ik werd ongelukkig. Dat ene plukje haar dat ik altijd camoufleerde, dat zooo kort was, doordat ik te lang met mijn ‘magische curling wand’ de perfecte krul had geprobeerd te maken, was zichtbaar. Ik wilde zo snel mogelijk de winkel uit, maar in een flits bedacht ik me, want ik zou dat weekend naar het North Sea Jazz festival gaan en mijn haar moest natuurlijk wel goed zitten.

En Taaraaaaaaa bij de ingang was keuze nummer TWEE, Xpression hair! Color 2 moest ik hebben en daar wel 5 pakken van. Voor de zekerheid kocht ik er 6.

Eenmaal thuis belde ik Joyci op ‘Dear this is Astrid, can you please braid my hair? I want Senegalese twist’. En mijn haar-engel-in-nood zei gelukkig OFFCOURSE!

De volgende dag kon ik langs komen en ook zij zag dat ene plukje dat ze bijna niet kon vastpakken om te vlechten. Ook de onderkant kon ze amper vastpakken. Na een week gleden de braids er gewoon uit. Het drong nu echt door dat ik mijn haar had verpest en dat het tijd was voor een andere richting. Terug naar mijn eigen haar, ik ging Natural!

Nu een jaar later ben ik nog steeds aan het vlechten. Zoieso ben ik geen ’productjunkie’ en gebruik ik voornamelijk, water, jamaican casterolie, shea butter en olijf olie voor mijn haar. En verder kijk ik heel veel tutorials op youtube, sommige zijn wel handig, maar er zitten een paar tussen die echt een verspilling van mijn tijd zijn. Vanochtend zag ik dit filmpje en toen moest ik aan Gwen Denswil en haar geweldige uitspraak denken ‘Heb net 5 kostbare minuten van mijn leven verspilt door hier naar te kijken’!



Weet nog niet wanneer ik mijn fro zal laten zien, elke maand denk ik weer het moet nog een stukje langer! Maar dat komt wel, misschien geef ik dan wel een echt feestje. ‘A Fro party’!

En dat plukje? Pfff dat zie je niet meer, dat is nu even lang als de rest van mijn haar!

Ga dat zien!!!

Ik heb vanavond zo iets GEWELDIGS meegemaakt!

En ik hoefde echt niet zo ver te reizen!

Gewoon de deur uit en de bus gepakt uitgestapt bij de van Hallstraat een stukje langs het water gelopen op het Westergasterrein op het eind de hoek om en toen stond ik voor de ‘North Sea Jazz Club’.

Het was er stampvol en de sfeer zat er al goed in.Gwen had een plekje helemaal vooraan bemachtigd en daar nam ik afwachtend plaats.

Mano Yeah stond op het podium en nam plaats achter zijn keyboard. Van achter zijn bril zag hij ons zitten en knikte naar ons.  Hij had mij via een Facebook bericht uitgenodigd en ik kon geen ‘Nee’ zeggen toen hij zei ‘Gwen gaat ook’. 

Ik zag Cho van Ondrofini, Drummakid, en Gino die ik eerder deze week al tijdens een kort minuutje bij de DWDD mocht bewonderen met Pink Oculus op tv. Ik zag  Kimberly en Rachell en twee heren van Kyteman en nog veel meer. In deze samenstelling had ik ze nog nooit horen spelen maar ik wist dat het een mooi optreden zou worden.  

En toen, toen begon het, ik deed mijn ogen dicht en de eerste klanken namen mij mee naar een oord hier ver vandaan.  Het was er warm en de zon scheen en de vogels vloten en de wind was warm en ik zag palmbomen en ik dronk Markoesasap. Wilde dansen op de muziek dat een mengelmoes was van kaseko, electro, soul, hip hop en jazz. Het klonk GEWELDIG en toen ik mijn ogen open deed zat ik gewoon op mijn stoel te swingen in de ‘ North Sea Jazz Club’. 

De band kreeg even pauze en de geweldige Sarah Jane mocht het podium betreden.  De Stem. Deze Vrouw. Wauw. Ik kreeg weer ‘kippevel en tranen’ in mijn ogen. Wat een prachtig nummer, wat een chemie tussen Sarah, Kimberly en Mano!

Op het eind wilde ik meer en bleef zitten! Helaas kwam er geen encore, maar ik was voldaan.

Het was goed.  

Mano Yeah en band bedankt voor een mooi begin van mijn weekend.

Zoiesooo liefde! 

Aaliyah - Mister Cee Mix - Hot97

Op donderdag 16 januari was het Aaliyah haar 35ste verjaardag. 

Ter nagedachtenis van deze prachtige zangeres heeft niemand minder dan Hot97's Mister Cee een mix gemaakt.

En deze moest ik met jullie delen....

 

Ook de dames van Riss & Ry stonden stil bij de geboortedag van Aaliyah!

 Deze track vind ik zelf echt dope gecoverd! 

                                            'Baby Girl' gone but never forgotten!

Idris Elba: King of Speed

Idris, Idris, Idris, deze man he! 

He stole my heart! 

Ik heb precies niks met het onderwerp, maar hij is ZOOOOOOO leuk! 

In deze docu/film gaat Idris Elba opzoek naar de oorsprong en de geschiedenis van het racen. Ook ontdekt hij hoe de liefde voor de snelheid de auto's van tegenwoordig hebben beïnvloed. En neemt hij ons mee naar zijn oude buurt waar hijzelf voor het eerst in aanmerking komt met auto's en racen.

Rihanna New Lipstick Alert!

Ladies hebben jullie ook de 'Holiday collection' van Rihanna niet kunnen bemachtigen?

Op 23 januari hebben we weer een kans!

RiRi liet onlangs via Twitter weten dat er een nieuwe campagne met Mac Cosmetics aankomt.

Deze keer wordt het een Viva Glam Lipstick, waarbij alle opbrengsten van de nu al gewilde rode lipstift naar de hulpverlening aan vrouwen, mannen en kinderen die leven met HIV/AIDS wordt geschonken!

Dit goede doel wil ik zeker steunen!

Ik ga stuk, maar ergens diep van binnen….

Twee dagen geleden kon in midden in de nacht niet slapen en keek ik op Instagram en zag ik een foto met de tekst  ‘Tatta’s be like: Ben jarig’, het plaatje van de foto was een bord vol met aangesneden worst en kaas. En dacht ‘Jaaaa mann’, true story en stuurde het door naar Sharon. Waarop zij mij weer eentje terugstuurde met de tekst ‘Tatta’s be like: Kun je straks terugkomen we zijn aan het eten’, waar je een vrouw zag gluren in de deuropening met het hangslot er nog aan. Er was zelfs een hashtag van en de nieuwsgierige Astrid die ik ben drukte erop en kwam nog meer ‘Tatta’s be like’ foto’s tegen.  Ik moest erom lachen en zo deelde Sharon en ik in de nacht nog een aantal foto’s.

De volgende dag zag ik meer foto’s met de tekst erbij ‘Tatta’s be like’ voorbij komen. Ook een aantal bezwaren, maar dat trok mijn aandacht niet echt. Tot dat Sharon mij op een discussie wees en mij een lang betoog van ene ‘Mel Anie’ van Facebook doorstuurde. Zij was een halfbloedje, voor ‘Zwarte Piet’, maar vond het niet leuk dat sommige tegenstanders zich gekwetst voelde en ze was ook tegen de ‘Tatta’s be like’ quotes. Ze noemde de makers en delers ervan zelfs HYPOCRIET!

Zij was de eerste die de link maakte tussen een eerdere discussie die ongeveer drie maanden geleden is begonnen, maar inmiddels als een jaarlijks fenomeen is geworden, namelijk die van Zwarte Piet en de ‘Tatta’s be like’ quotes.  Daar wilde ik wel meer van weten, maar helaas diepte zij deze niet uit.

Was er een link? Waren de tegenstanders van ‘Zwarte Piet’ allemaal voor de ‘Tatta’s be like’ quotes en alle voorstanders van ‘Zwarte Piet’ tegen de ‘Tatta’s be like’ quotes? Of moest ik het toch niet zo zwart wit zien?

Ik hield het dicht bij mezelf en ben erover na gaan denken. Als tegenstander van ‘Zwarte Piet’ kwam ik tot de conclusie dat ik ook tegen de ‘Tatta’s be like’ quotes ben.  Jaaa dat was ik! In eerste instantie vond ik het leuk en grappig en heb ik ze ook meerdere keren gedeeld, maar hoe meer ik erover nadenk en ook naarmate deze blog zijn vorm krijgt kom ik tot de conclusie dat ik ook tegen de quotes ben.

Gelukkig is er nog geen landelijke discussie omtrent  de  ‘Tatta’s be like’ quotes en ik weet zeker dat er nu iemand een plaatje aan het ‘liken’ of ‘delen' is. 

Zijn wij er ons bewust van wat we doen? Of is het meer met de vinger wijzen en kijken wat zij doen, maar niet kijken naar wat wij aan het doen zijn. Wij doen precies hetzelfde als wat zij doen, stereotypes belachelijk maken.

Laten wij wijzer zijn er er mee stoppen. Want dit is niet de juiste stap in onze ‘onzichtbare strijd’ naar gelijkheid. Moeten we de andere voor schut zetten en hun minpunten benadrukken of is het veel beter om deze negatieve energie om te zetten in iets positiefs, zelfbewuster te worden en te groeien?

MissBeekman

Promise to believe....

Food for the mind...

"Part of being a revolutionary is creating a vision that is more humane. That is more fun, too. That is more loving. It's really working to create something beautiful."

Assata Shakur

Our roots...

Everyone got a story to tell...

´Jah is ons een toevlucht en sterkte, ten zeerste bevonden een hulp in benauwdheden. Daarom zullen wij niet vrezen, al verplaatse zich de aarde, al wankelen de bergen in het hart van de zee´.

Psalm 46:2

Met deze psalm nog vers in mijn geheugen vertrok ik op deze regenachtige zondag naar ‘De Vluchtkerk’ in Bos en Lommer. In de tram liet ik mijn gedachten de vrije loop, wat kon ik verwachten, wat kreeg ik te zien, hoe zou ik erop reageren, hoe zouden ‘de vluchtelingen’ op mij reageren. Maar het belangrijkste wat voor indruk zou dit bezoek op mij achterlaten…

Vluchtelingen waren voor mij altijd een ‘ver van mijn bedshow'. Iets wat je op de tv ziet maar waarbij je gelukkig over de luxe van een afstandsbediening beschikt en wegkan zappen. Uitgeprocedeerde vluchtelingen in een tentenkamp? Uhm juist ja. Wel zielig maar wat kon ik doen en waarom kwamen ze überhaupt naar Nederland?En begrijp me niet verkeerd als er een programma op tv is of een artikel in de krant over Afrika kijk of ik lees ik dit wel. Die interesse is er wel en groeit ook steeds meer.

Onderweg nog ff twee nagellakjes gescoord, want tja Astrid blijft Astrid en mijn ‘nagellak verslaving’ moet ook gevoed worden. Simone en ik reden samen van Bos en Lommerplein via de Hoofdweg naar de Jan van Galenstraat naar een buurt waar ik nog niet dood gevonden zou wil worden. Zo grauw, vies, stil en regenachtig had ik het niet eerder meegemaakt. Midden in die buurt stond een kolossaal, oud, lelijk stenen niks zeggend gebouw, wat vroeger de Sint Joseph kerk moest zijn geweest.

Soppend door de smeltende sneeuw liepen we naar de deur. Simone was zo blij dat ze d’r ‘homies’ weer zou zien en ik was stil, omdat ik niet echt wist wat ik moest verwachten. De deur was zwaar en we kwamen in een kleine donkere gang terecht waar ik een rare, mij onbekende geur rook, die leidde naar een andere deur waar een Nederlandse dame, waarschijnlijk een vrijwilligster met een oranje hesje aan ons vriendelijke begroette. De muziek van Bob Marley galmde door de kale ruimte.

En daar waren ze: de uitgeprocedeerde vluchtelingen uit het vluchtelingen tentenkamp in Osdorp van het nieuws en de krant. Sommigen hadden een jas aan en sjaal om, anderen liepen op slippers, maar allemaal even vriendelijk en met een lach op hun gezicht. Blij om even andere gezichten te zien. Na een aantal handjes geschud te hebben en mijn voor hun moeilijk uit te spreken naam een aantal keren te hebben gezegd werden wij door Mo rondgeleid in de kerk.

Stel je voor, je loopt een volledig gestripte Paradiso in en onder het balkon bevinden zich geïmproviseerde kamers. De indeling van die kamers was naar regio ingedeeld, kwam je uit Sudan dan sliep je in een van de Oost Afrikaanse kamers. Op het podium was de open keuken waar voor 107 mannen, 17 vrouwen en een aantal vrijwilligers dagelijks werd gekookt. Backstage bevond zich de kamer waar de vrouwen op elkaar gepropt leefde. Mo vertelde ons dat de vrouwen niet vaak naar buiten kwamen. We liepen backstage via een trap naar de kelder, waar zich een opslag, doucheruimte, vergaderzaal en gebedsruimte bevonden. Er kwam een muffe onbeschrijfelijke walm op me af, het was er vochtig en vies. Ik met mijn lichte vorm van smetvrees en schoonmaakwoede had het er erg moeilijk mee. Maar na een tijdje merkte ik hier niks meer van.

We gingen zitten in de opslagruimte en Mo deed zijn verhaal. Gevlucht uit Sudan, via Nairobi Kenia en Amsterdam met als eindbestemming Engeland. Echter zou hij nooit in Engeland aankomen, want in Amsterdam werd hij aangehouden omdat zijn papieren voor de doorreis niet in orde zouden zijn. Dan maar asiel aanvragen in Nederland. Na 3 jaar is dit verzoek afgewezen, Sudan is ‘veilig verklaard’. Die woorden spookte door mijn hoofd, veilig verklaard, raar maar waar, maar daar is toch nog steeds oorlog. Althans dat zie ik wel is op CNN, want op het Nederlands nieuws vinden ze dat allang niet meer belangrijk. Afijn verder met het verhaal van Mo, het afgelopen jaar heeft hij een aantal maanden vastgezeten in ‘Kamp Zeist’ een gevangenis, waar hij tussen de criminelen zat. Drie maanden heeft hij in het beruchte tentenkamp in Osdorp gebivakkeerd en nu dan sinds eind november in ‘De Vluchtkerk’. Hij en zijn andere 123 lotgenoten hebben een contract getekend die hen recht geeft op verblijf in de kerk tot 31 maart 2013, wat er daarna met hen gebeurd weet helaas nog niemand. Als ik hem vraag wat hij deed voordat hij zijn land ontvluchtte komt er een kleine glimlach op zijn gezicht, hij was installatiemonteur. Bij de mensen thuis installeerde hij telefoonlijnen. Opeens staat hij op en laat ons de gebedsruimte zien, een kleine vochtige ruimte met gebedskleden op de grond, waar Ibrahim ‘hun eigen Iman’ elke vrijdag het gebed leidt.

De trap op naar boven, de hal in weer een kleine trap af naar de vrouwenkamer, Mo klopte op de deur, we mochten naar binnen. Het was er aangenaam warm, misschien wel de warmste kamer van ‘De Vluchtkerk’, een huiskamer bepakt met 17 bedden. Langs de muur hadden al de vrouwen hun verzorgingsproducten, en kleding uitgestald. Hier en daar waren er foto’s van familieleden zichtbaar. Een aantal vrouwen lagen te slapen. Leila een jonge Ethiopische vrouw wilde ons wel te woord staan. Ze zat op haar bed, en ze wees gelijk naar haar buurvrouw, die onder de dekens was gekropen. Wat bleek ze was al een aantal dagen ziek, de ambulance was ook al een aantal keren langs geweest maar zij konden helaas niks voor haar betekenen, omdat ze moest uitzieken, ze had een zware griep te pakken. Leila wees naar boven, naar de schimmel die aan de muren zat. ‘They let us die here’. Nergens was een raam te bekennen, dit was toch niet goed dacht ik. Ook kregen ze niet genoeg fruit en melk. Normaal hou ik niet van mensen die gelijk beginnen met klagen, maar dit was anders. Dit vond ik niet eens meer zielig, maar mensonwaardig. Voordat ik het wist zei ik tegen haar dat ik snel terug zou komen met fruit, melk en sinaasappelsap.

Eenmaal buiten had ik het zwaar, hoe kan dit? Dit was een realitycheck! Een hele zware ook, hoezo wordt hier geen aandacht aanbesteed in de media, of waren dit juist de momenten dat ik weg zap? Waarom deed ik dat eigenlijk? Ja ik heb ook wel is problemen en ook de klanten waar ik dagelijks meewerkt zijn niet geheel probleemloos. Maar zowel mijn klanten en ik krijgen hulp. En ja ik probeer negativiteit zo min mogelijk toe te laten, maar dit waren mannen en vrouwen die dezelfde kleur als mij hadden, ongeveer dezelfde leeftijd, naar dezelfde muziek luisterde en zelfs van voetbal hielden. Broeders en zusters van verschillende Afrikaanse landen, die niet dezelfde taal spreken, maar wel allemaal dezelfde stempel dragen ‘uitgeprocedeerde vluchtelingen’, die hier niet hun geluk komen beproeven, maar gevlucht zijn uit een land waar al jaren oorlogen woeden. Vluchten om niet gedood te worden en die stuurt onze regering terug? Onmenselijk! En hoe komen die rebellen sowieso aan hun wapens? Staat er geheime wapenfabrieken in deze Afrikaanse landen of krijgen ze die wapens van Europese bondgenoten? Waarom wel Polen toelaten, maar niet deze broeders en zusters uit Sudan, Kenia, Uganda, Ivoorkust, Ghana, Ethiopië, Somalië, Chad, Mauritanië, Guinea. Nederland is toch gebouwd op immigranten? Waarom mochten deze broeders en zusters niet meebouwen?

Zoveel vragen geen antwoorden!

Toen wij de boodschappentas aan Leila overhandigde waren haar woorden:


Thank you, God bless u sisters.

Ik kan nu niet langer meer alleen schrijven over muziek of nagellak. Deze mensen hebben een verhaal, een gezicht. Deze moet verteld en gezien worden!

Everyone got a story to tell...

All my sisters are Queens

'Astrid, hoeveel vakantiedagen heb je nog?' Ff kijken Tariq momentje, 80 uur. 'Dus jij neemt de donderdag en vrijdag na kerst vrij en ik zie je weer op 2 januari'. Okay. 'Ja want je hebt een goede prestatie geleverd ga maar lekker uitrusten dan kan je er weer tegenaan in het nieuwe jaar.' En toen besefte ik dat ik 7 dagen verplichte vakantie had!
Er ging van alles door mijn hoofd, ik kon naar London gaan, zodat Gwendoly me kon pesten, maar zij ging juist naar Parijs. Ik kon heel veel uitgaan, maarja eind van het jaar is voor mij niet echt een uitgaansperiode. Naar de Hamam dan en Chinese massage en lezen heel veel lezen leken mij een goed plan.
De eerste twee dagen van deze 'verplichte vakantie' verliepen vlekkeloos tot dat ik tijdens kerstavond een rare hoest voelde opkomen. Met kerst was ik ziek, zwak en misselijk. Mijn stem was veranderd in die van een 'robot' en ik werd geregeld gebeld om uitgelachen te worden. 'Je laa chtt wa chht maa aar too t ik beee ter ben', 'Ja As is goed met je' hoorde je dan aan de andere kant van de lijn. Oooh wat was ik blij toen donderdag de winkels open waren! Kon ik eindelijk mijn saoto met mijn peper maken! Zo gezegd zo gedaan en vrijdag was ik weer beter.
Gaan we naar de 'Duivel' vroeg Simone, 'Nee Nee Nee'. Dat zijn echt 2013 dingen ik wil niet uit. En hoewel ze het op de app vroeg hoorde ik haar stem gewoon tijdens het lezen van haar reactie 'Dude gewoon in drievoud!'. Alhoewel ik Simone gewoon kon vertellen dat ik lekker thuis zat, thee te drinken, bijbel te lezen en net het achtste stokje 'Nag Champa' had aangestoken deed ik dit niet. In alle rust zat ik daar tussen mijn kaarsjes en mijn kerstboompje op bank over 2012 na te denken.
'Wat een prachtig jaar', dacht ik, hier moet ik over schrijven. Waar te beginnen, inmiddels was het maandag 5.20 in de ochtend en begon ik aan mijn eerste kop 'Chai' thee. En gelijk moest ik denken aan Whitney A. & Sanne de theedieven van Ziggo en Linda,Sigfried, Rachaila, Meredith, Awatif en Whitney K.'Ladies bedankt voor het lachen'. Opeens bedacht ik me dat ik niet iedereen kan bedanken voor hun bijdrage in mijn leventje het afgelopen jaar, ik moest onderscheid maken. Onderscheid waarin en waarom? De gesprekken die ik mezelf kan voeren zijn soms te grappig, maar oooh zoo vermoeiend! Ik besloot een knoop door te hakken. In deze post wil ik mijn zusters, my gyals, my ladies, mijn moesjes, my angels bedanken! Er gaan nu een heleboel namen door mijn hoofd die ik ook echt allemaal ga bedanken, maar wil beginnen met deze twee...

Ifna & Gwen jullie raapte me op toen ik in de put zat. In donkere tijden waren jullie mijn steun en toeverlaat. Ben jullie voor eeuwig dankbaar! Lea, Carolina en Sheila jullie woorden zijn krachtig. Simone my hip hop sister die mij op vrijdagavond terwijl ik lekker op de bank chill uit huis sleurt om te chillen! Jij kan dat! Thx for sitting with me early in the morning when I was going crazy! A true friend!
Queen D, jij bent mijn engel! Je bent sterk, je bent een voorbeeld voor mij. Nicole dank je wel voor de filmpjes deze hebben me echt.geholpen! Odi Odi famiri Marian Duff, als ik naar jou kijk zie ik een sterke vrouw. Ook jij bent een voorbeeld! Bedankt! Primila, oooh wat wilde ik die klant slaan toen ze zei dat we op elkaar leken! Maar nu ik je beter leer kennen heeft ze wel gelijk! Je bent een geweldige vrouw en een lieve nicht, maar als collega! Hahahaha nee grapje! Thx for being there for me!
Emmetje & Maureen jullie twee he, ey sang! Mis jullie! Thx for being there when I needed you the most! Jullie denken nu 'ey pleurt op Astrid met je emo shit' maar ik hou van jullie!
Zuleikha 'mooi meissie kon dansi' thanks for being a friend! Neem zon voor me mee please! Aspacia thank you! 
Gwendoly 'mijn Ratatouille', ik weet wat je gaat zeggen als je dit leest! 'We got beef girlfriend!' Jij bent geen vriendin jij bent famiri! Dank je wel voor alles wat je voor mij hebt gedaan het afgelopen jaar!
Op het werk meld ik me altijd ff bij Cynthia! Als ik dat niet doe voel ik me niet goed. Je bent mijn checkpoint, die 5 minuten soms wel minder zijn belangrijk voor mij. Want in die 5 minuten met jou, praat ik eigenlijk tegen mezelf en realiseer ik me dat ik op de goede weg ben! Dank je wel sterke vrouw! Naomi en Maureen afzonderlijk van elkaar heb dit jaar 1 heel goed gesprek met beide van jullie gehad! Voor mij waren dit breakingpoints! Jullie zijn geweldig! Sharon, Serenity, Sharifa ben jullie niet vergeten! 2013 heeft 365 dagen ik ga jullie zien, A Mosoe! ...

En toen was de inkt op! Nee grapje er zijn er vast nog meer, maar kom er nu niet zo snel op! Inmiddels is het 6.55 uur heb pas 3 uurtjes geslapen en moet nog heel veel doen! Timemanagement zal misschien een goed voornemen kunnen zijn voor 2013, tegen mezelf zeg ik nu geloof je het zelf As! Een van mijn doelen voor dit jaar waren 'focus op jezelf' en daar heb ik aan gewerkt heb er veel voor gelaten maar het resultaat is er. Een andere was meer geduld hebben, ook dat heb ik gekregen! Afvallen, twee maten kleiner! Het jaar 2012 zal niet door mij geclaimd worden, maar het was een goed jaar. En ik zal mijn uiterste best doen om deze goede koers aan te houden!

Step by step I'm growing to the woman I supposed to be! Thanks to Jah The Almighty, my angels and my sister who are Queens to me!

PS: Brother don`t get mad jullie krijgen een special berichtje van mij...


.

Tot snel...

De ongekroonde koning...

Christopher Wallace
The Notorious B.I.G. - Biggie Smalls - Big Poppa
R.I.P.
(21-5-1972 - 9-3-1997)

De ongekroonde koning van Hip Hop is al heel lang niet meer onder ons. Toch wil ik stil staan bij zijn heengaan. Het rare is dat ik precies nog weet waar en wat ik deed toen ik hoorde dat ook hij van ons was ontnomen. Ik kwam van school en mijn moeder stond in de keuken en zij vertelde dat Biggie was overleden, dat had ze op de radio gehoord. Inshock vroeg ik haar wat voor grap dit was, omdat een paar maanden daarvoor Tupac was overleden. Helaas was het echt waar, want toen ik de tv aandeed kreeg ik snel via TMF te horen dat ook de ongekroonde koning van Hip Hop was komen te overlijden.

Hij leerde me dat dromen wel uitkomen in 'Juicy' en bracht ons 'Sky is the limit'', 'One more chance' was de TUNE toen ik op jonge leeftijd stiekem uitging! Die verse op 'Flava in ya ear' van Graig Mack is legendarisch!

Heb veel artiesten gezien en ben echt heel erg blij dat ik deze Hip Hop legende ook heb zien optreden tijdens het 'Real Hot festival' in Rotterdam. Op vakantie in New York 12 jaar naar zijn overlijden hoorde ik in de winkels in zijn Brooklyn nog steeds de muziek van Biggie Smalls.

Een deel van Hip Hop is met hem het graf in meegegaan. Maar gelukkig is zijn invloed nog steeds hoorbaar, want waar denk je dat Jay-Z zijn rijmschema en zijn flow vandaan heeft???

Jay-Z op 'What more can I say'....
'I say a B.I.G. verse I'm only biggin up my brother, Biggin up my borough, I'm big enough to do it, I'm that thorough, Plus i know my own flow is foolish'

Schoenmaker hou je bij je leest....

‘Schoenmaker hou je bij je leest’, is een oud Hollands gezegde dat staat voor:’ Doe wat je goed kunt en laat anderen doen wat zij goed kunnen’. Dit spreekwoord geldt ook voor de Hip Hop scene in Nederland, want er lopen een aantal figuren rond die zich beter met andere tak van sport kunnen bezig houden dan rappen. En als je vind dat ik een hater bent, dan is dat echt jou interpretatie en kan je hoogste waarschijnlijk niet tegen feedback. En in dit geval geldt niet hoe meer haters hoe beter je het doet of hoe bekender je bent! Maar heb je er wel is aan gedacht dat die mensen die je om je heen hebt het eigenlijk niet met je menen? En je geen goede feedback durven te geven??Nee vast niet!! I’m just beeing REAL with you!!

Vaak heb ik gesprekken gehad met mensen in de scene, artiesten, maar ook buitenstaanders en wij vroegen ons allemaal af, waarom Hip Hop in Nederland niet zo groot wordt zoals in bijvoorbeeld Amerika of Engeland. Ik heb hier zelf echt vaak over nagedacht en heb hier echt mijn eigen theorieën over. Een daarvan is dat wij het zelf klein houden door geen uniek product af te leveren, door onze talentvolle artiesten niet de support te geven die ze verdienen. Het zijn juist de copycats die hier in Nederland een hype worden en na een tijdje ook weer vervagen. Ali B en Lange Frans nagelaten, want zij doen gewoon hun ding of je het er nou wel of niet eens bent met de manier waarop. ‘Is er wel genoeg talent?’, is mij ook vaak gevraagd, JAZEKER er is genoeg talent!

Toch gebeurt er niks, totdat iemand me erop wees dat we het zelf moeten doen, want niemand gaat het voor ons doen! En dan heb ik het niet over zelf een platenlabel beginnen om de concurrent van Topnotch of Noah’s Ark te worden, maar zelf artiesten creëren of een functie in het geheel in te nemen om de Hip Hop scene in Nederland niet alleen groter te maken, maar dat men er ook aan gaat verdienen. Want zeg nou is eerlijk wie verdient er in Nederland aan Hip Hop?

Zelf heb ik een HR achtergrond, hou ik van Hip Hop en ben ik een van de twee oprichters van Hot O-Twenty (zo dat zijn veel H’s) en bekijk ik alles graag vanuit een helicopterview. Vanochtend bekeek ik Hip Hop in Nederland van boven af, als een vogel vloog ik erover en er waren geen gebouwen, geen organogram het was plat. Je hebt de artiest, de managers misschien een tourmanager en dat was het dan wel. Als je de Hip Hop industrie als een bedrijf gaat bekijken heb je naast het product, de artiest en zijn muziek, verschillende afdelingen nodig, die met elkaar moeten samenwerken om winstgevend te zijn. Marketing en communicatie, financiën, sales, promotie en logistiek. En hey misschien zelf wel iemand voor alle HR aangelegenheden en talentontwikkeling.

Maar keer op keer hoor en zie ik jongens/mannen, want meestal zijn ze van het mannelijk geslacht die zich met Hip Hop bezig houden en een verkeerde keuze maken. De keuze ik wordt, nee sorry ‘Ik ben een rapper’, terwijl ze misschien wel de passie voor Hip Hop hebben, maar het talent is ver te zoeken. Dit zijn vaak de rappers die teksten of lines gewoon vertalen van Amerikaanse rappers en daar hun eigen sausje aangeven.

Helaas is het ook zo dat deze neppe rappers de meeste aandacht krijgen, het begint met sociaal media en Youtube, daar creëren ze hun eigen BUZZ, maar deze ‘rapper’ kan naar mijn mening misschien beter als promotor werken voor een artiest die echt talent heeft?

Ik gooi er nog een oud Hollands gezegde in, ‘Als er één schaap over de dam is, volgen er meer’. Dit effect heeft ‘de neppe rapper’ en nu richt ik me eventjes op hem:

Jij geeft mensen die nog minder talent dan jou hebben een reden om te beginnen met rappen! Hier ben ik niet blij mee, want zo wordt het niveau van de lyrics nog minder en daalt het van -3 naar -10. Dus ik wil je echt vragen om te stoppen waarmee je bezig bent. En als mensen je hebben gemotiveerd om je in te schrijven voor Nederlands grootste talentenjacht op muzikaal gebied, ‘De Grote Prijs van Nederland’ wil ik je vragen om je met onmiddellijke ingang weer uit te schrijven.

Een bedrijf maakt winst als alle werknemers op hun plek zitten en gefocust zijn! Dus zoek een plek in de organisatie die je beter past, stop met rappen, laat dat aan iemand met talent. Buiten de organisatie is er overigens genoeg plek, de plek van de Hip Hop liefhebber!

The Notorious B.IG. - ‘Don’t be mad, UPS is hiring, You should have been a cop! Fuck Hip Hop’.

En als je het niet leuk vind wat ik hierboven allemaal heb geschreven lees mijn eerste alinea terug!





Just something to start the day with....

....

I take time for me, to do me the same things I do for others...

En dan komen ze ook opeens in Nederland....

Dat ik fan ben van Jay-Z en Kanye West hoef ik voor jullie niet onder stoelen of banken te schuiven!

Toen ik hoorde dat ze eindelijk samen een album aan het opnemen waren was ik zoals velen met mij vol hoge verwachting! Het album ‘Watch the Throne’ kwam uit op 8 augustus 2011 en na 'Otis' was er niks anders uitgelekt, wat op zich in het digitale tijdperk waar wij nu in leven al een unicum is.

Echter heb ik nog nooit zo snel door een album geskipt als de eerste keer dat ik ‘Watch the Throne’ van het net had geplukt! Wat was dit??? Waar waren die heavy Hip Hop beats gebleven? Ik voelde me in de maling genomen! Was dit Hip Hop? Blijkbaar wel, okay ik moest denk ik wennen, geen head bounce, maarja hoe zal ik het noemen, a different groove dan maar…

Ik gaf het nog een kans, en nog eentje en op een mooie Augustusochtend onderweg naar de Bijlmer om te gaan werken bij adidas was ik verkocht! ‘U can stop me now’ and I was like Hellll Yeahhhh…

En nu komen ze naar Europa! Ze beginnen de tour in London in het O2 station, je weet wel waar Michael Jackson 50 optredens zou verzorgen! En dan naar het vaste land! Nederland stond weer is niet op de planning! Zucht dan maar Antwerpen he, maar gister maakte LiveNation dan eindelijk bekend dat mijn helden ook te zien in de Gelderdome op 15 juni!

Wat ik me wel afvraag is waarom Nederland niet gelijk in de planning stond!! Aan het animo kan het niet gelegen hebben, misschien wordt ons kleine kikkerlandje weer onderschat als het om Hip Hop gaat?